ഒരു ഗവൺമെന്റ് ആശുപത്രിയിൽ പോയിട്ടുള്ള ആർക്കും അവിടുത്തെ നീണ്ട ക്യൂവിലുള്ള കാത്തുനിൽപ്പ് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കില്ല. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം മകളുടെ അലർജിക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ വേണ്ടി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഫാർമസിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ കണ്ട ചില കാഴ്ചകളും ഉണ്ടായ ചില തർക്കങ്ങളും എന്നെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ചിന്തിപ്പിച്ചത്.
ഫാർമസിക്ക് മുന്നിൽ പാമ്പുപോലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വരി. ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവിക്കുന്ന രോഗികളും, പ്രായമായ മുത്തശ്ശന്മാരും മുത്തശ്ശിമാരുമൊക്കെ ആ വരിയിൽ ഒരടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഇവിടെയാണ് നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ചയുള്ളത്—അവിടെ ഒട്ടനവധി മരുന്ന് വിതരണ കൗണ്ടറുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഭൂരിഭാഗവും അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്! വെറും രണ്ട് കൗണ്ടറുകളിലൂടെ മാത്രമാണ് നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾക്ക് മരുന്ന് വിതരണം ചെയ്യുന്നത്.
"ഇത്രയും കൗണ്ടറുകൾ ഇവിടെ കാലിയായി കിടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, ഇതിലൊക്കെ ആളുകളെ ഇരുത്തി മരുന്ന് കൊടുത്താൽ ഈ ജനങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് വേഗം തീരുമായിരുന്നില്ലേ?"
എന്റെ തൊട്ടടുത്തുനിന്ന ആളോട് ഞാൻ സ്വാഭാവികമായും ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചുപോയി. കാരണം, പ്രായമായവർ നിൽക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച അത്രമേൽ സങ്കടകരമായിരുന്നു. എന്നാൽ കേട്ടുനിന്നയാൾ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ മൗനം പാലിക്കുകയേ ചെയ്തുള്ളൂ. നമ്മൾ ജനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഈ വ്യവസ്ഥിതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയി എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ മൗനം.
പക്ഷേ, എല്ലാവരും അങ്ങനെ മൗനം പാലിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ക്യൂ ഫ്രണ്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചില പ്രായമായ ചേട്ടന്മാർ ഈ താമസം കണ്ട് ചോദ്യം ചെയ്യാനും ഒച്ചയിടാനും തുടങ്ങി. അവർക്ക് നിൽക്കാൻ വയ്യാത്തതിന്റെയും, സിസ്റ്റത്തിന്റെ പരാജയത്തോടുള്ളതുമായ ദേഷ്യമായിരുന്നു അത്.
പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത്: "ഒന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നൂടെ?"
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും പ്രതികരിച്ച ചേട്ടൻ നൽകിയ മറുപടി വളരെ കൃത്യമായിരുന്നു: "ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ജനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ പ്രതികരിക്കേണ്ടടത്ത് പ്രതികരിക്കണം!"
അതോടെ അവിടെ വലിയൊരു വാക്ക് തർക്കമായി. നിശ്ശബ്ദരായി സഹിക്കാൻ തയാറായവരും, ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരും തമ്മിലുള്ള തർക്കം. പ്രായമായവർ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ട് കണ്ടതുകൊണ്ട് എനിക്കും അവിടെ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല, ഞാനും ആ ചർച്ചയിൽ പങ്കുചേർന്നു.
നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്:
ചോദ്യം ചെയ്യൽ കുറ്റമാണോ?
നമ്മൾ കൃത്യമായി നികുതി അടയ്ക്കുന്ന പൗരന്മാരാണ്. ഒരു ഗവൺമെന്റ് സംവിധാനത്തിൽ നിന്ന് മാന്യമായ സേവനം ലഭിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ അവകാശമാണ്. മണിക്കൂറുകളോളം ക്യൂ നിൽക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, കൗണ്ടറുകൾ കാലിയായി ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ഒരു കുറ്റമല്ല, മറിച്ച് പൗരബോധമാണ്.
ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് നമ്മൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്?
"പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ മിണ്ടാതെ നിൽക്കൂ" എന്ന് പറയുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പോരായ്മകളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് ഒച്ചവെച്ച ആ പ്രായമായ മനുഷ്യർ കാരണമായിരിക്കും നാളെ അവിടെ പുതിയൊരു കൗണ്ടർ കൂടി തുറക്കാൻ അധികൃതർ നിർബന്ധിതരാകുന്നത്.
മാനുഷിക പരിഗണന എവിടെ?
നടക്കാൻ വയ്യാത്തവർക്കും, പ്രായമായവർക്കും മരുന്ന് വാങ്ങാൻ പ്രത്യേക ക്യൂവോ അല്ലെങ്കിൽ വേഗത്തിൽ മരുന്ന് നൽകാനുള്ള ക്രമീകരണമോ ഉണ്ടാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
ആശുപത്രികളിൽ ജനങ്ങൾ വരുന്നത് സന്തോഷം കൊണ്ടല്ല, കഷ്ടപ്പാട് കൊണ്ടാണ്. അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഓരോ മിനിറ്റിലെയും താമസം അവരുടെ വേദന ഇരട്ടിയാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. പ്രതികരിക്കുന്നവരെ തരംതാഴ്ത്തി കാണാതെ, അവർ ഉന്നയിക്കുന്ന ആവശ്യങ്ങളിലെ ന്യായത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ നമ്മൾ ശീലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് മൗനങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്.
നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ പങ്കുവെക്കുക.
No comments:
Post a Comment