അനീതിക്കെതിരെയുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കൊപ്പം

ഭരണകൂടം തോൽപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഒരു പരീക്ഷയെയല്ല, ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് കേട്ടുകേൾവിയില്ലാത്ത തരത്തിലുള്ള അഴിമതികൾക്കും ക്രമക്കേടുകൾക്കുമാണ് സമീപകാലത്തായി നമ്മുടെ രാജ്യം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വർഷങ്ങളോളം അഹോരാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ട്, ഉറക്കമിളച്ച് പഠിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവിയാണ് ഒരു രാത്രികൊണ്ട് വൻകിട മാഫിയകൾക്കും അഴിമതിക്കാർക്കും മുന്നിൽ പണയം വെക്കപ്പെടുന്നത്.

​ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയും തകരുന്ന പ്രതീക്ഷകളും

​നീറ്റ് പോലെയുള്ള ദേശീയതല പരീക്ഷകളിൽ തുടർച്ചയായി ഉണ്ടാകുന്ന ക്രമക്കേടുകൾ കേവലം ഒരു പരീക്ഷാ ബോർഡിന്റെ പരാജയം മാത്രമല്ല.അത് മൊത്തം വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥിതിയുടെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും പരാജയമാണ്. പണം നൽകുന്നവർക്ക് മാത്രം മാർക്കും മെഡിക്കൽ സീറ്റും ഉറപ്പാകുന്ന അവസ്ഥ വരുമ്പോൾ കഴിവും വിയർപ്പും മാത്രം കൈമുതലാക്കി പഠിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ കുട്ടികളുടെ പ്രതീക്ഷകളാണ് തകരുന്നത്.

​ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവർക്ക് ലാത്തിച്ചാർജ്ജ്

​തങ്ങളുടെ ഭാവി തകർത്തവർക്കെതിരെയും, പരീക്ഷയിലെ അഴിമതിക്കെതിരെയും ശബ്ദമുയർത്തി തെരുവിലിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഭരണകൂടം നൽകുന്ന മറുപടി എന്താണ്? ലാത്തിച്ചാർജ്ജും കണ്ണീർവാതകവും.

​അഴിമതി നടത്തിയ തട്ടിപ്പുകാരെ പിടിച്ച് നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കാണിക്കാത്ത ആവേശം നീതി ചോദിച്ച് സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെ തല്ലിച്ചതയ്ക്കാനാണ് പൊലീസ് കാണിക്കുന്നത്. 

ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താമെന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്.

​ഈ പോരാട്ടം ഭാവിക്ക് വേണ്ടിയാണ്

​ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൂട്ടം വിദ്യാർത്ഥികളുടെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല.

 നാളെയുടെ ഡോക്ടർമാരും എൻജിനീയർമാരും ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുമാകേണ്ട

ഒരു തലമുറയെ മാനസികമായി തകർത്തുകളയുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ

 തോൽപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഒരു പരീക്ഷയെയല്ല, ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയാണെന്ന് ഭരണകൂടത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

​നീതി നടപ്പാകും വരെ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടും വരെ ഈ പ്രതിഷേധ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു കേട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഇത് നല്ലതാണോ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റുമോ

 

MAR mouth chill എന്ന ബ്രാൻഡിന്റെ ഒരു ഹെർബൽ മൗത്ത് ഫ്രഷ്‌നർ (Herbal Mouth Freshner) പാക്കറ്റ് ആണ് ചിത്രത്തിൽ ഉള്ളത്. ഇത് വായിൽ നല്ല ഫ്രഷ്‌നസ്സ് തരാൻ വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
​ഇത് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
​എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം: ഇതിന്റെ കവറിൽ "DO NOT CHEW / SWALLOW" എന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതായത്, ഇത് വായിലിട്ട് ചവച്ചരയ്ക്കാനോ വിഴുങ്ങാനോ പാടില്ല. ഇതിനുള്ളിൽ ചെറിയ ഫിൽട്ടർ പൗച്ചുകൾ (Filter pillows) ആണ് ഉള്ളത്. അത് വായിൽ വെക്കുക മാത്രം ചെയ്യുക.
​അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ (Ingredients): ഗ്രാമ്പൂ (Cloves), കുരുമുളക് (Black Pepper), മെന്തോൾ (Menthol), മല്ലി (Coriander) തുടങ്ങിയ സ്വാഭാവികമായ ചേരുവകളും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുമാണ് ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
​കാലാവധി (Expiry Date): പാക്കറ്റിലെ തീയതികൾ പ്രകാരം ഇതിന്റെ മാനുഫാക്ചറിങ് തീയതി (MFG) 05/26 (മേയ് 2026) ഉം, എക്സ്പയറി തീയതി 05/27 (മേയ് 2027) ഉം ആണ്. നിലവിൽ ഇത് ഉപയോഗിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ സമയപരിധിക്കുള്ളിലാണ്.
​ഇതൊരു സാധാരണ മൗത്ത് ഫ്രഷ്‌നർ മാത്രമാണ്. കവറിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ (ചവയ്ക്കുകയോ വിഴുങ്ങുകയോ ചെയ്യരുത് എന്നത്) കൃത്യമായി പാലിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഇത് ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്.

വരുംതലമുറയെങ്കിലും പഠിക്കട്ടെ; വഴിയോരങ്ങൾ ചരട്ടുകുട്ടകളല്ല! | ഒരു കടക്കാരന്റെ ചിന്തകൾ

 

​ഇന്ന് പതിവുപോലെ കടയിൽ ജോലിയിലായിരുന്നു ഞാൻ. കടയുടെ മുന്നിലെല്ലാം തൂത്തുവാരി വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് ഒരു അമ്മയും മകനും സാധനം വാങ്ങാനായി വന്നത്. കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ കുടിച്ചുതീർത്ത ഒരു ഡ്രിങ്ക്സിന്റെ കുപ്പിയുണ്ടായിരുന്നു. സാധനം വാങ്ങി തിരിച്ചുപോകുന്നതിനിടയിൽ ആ കുട്ടി ആ കുപ്പി നേരെ ഞാൻ വൃത്തിയാക്കിയിട്ട കടയുടെ മുന്നിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

​സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ആ കുട്ടിയോട് ഒട്ടും ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവൻ വളർന്നു വരുന്ന ഒരു പൈതലാണ്, കാര്യങ്ങൾ കണ്ടും കേട്ടും പഠിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷേ, എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അമ്മ അതുകണ്ടിട്ടും അവനോട്, "മോനെ, അത് അവിടെ ഇടരുത്, വൃത്തികേടാണ്" എന്ന് തിരുത്തി പറഞ്ഞു കൊടുത്തില്ല!

ഇത് ആ അമ്മയെയും മകനെയും മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തി പറയുന്നതല്ല, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പൊതുവെയുള്ള ഒരു രീതിയെക്കുറിച്ചാണ്.

തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന തെറ്റായ ശീലം

​കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും കുപ്പികളും മിഠായിത്തോലുകളും റോഡിലേക്കും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും വലിച്ചെറിയുക എന്നത് നമ്മുടെ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു അസുഖം പോലെ പകർന്നു കിട്ടിയ ഒരു മോശം ശീലമാണ്. സ്വന്തം വീടും മുറ്റവും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന നമ്മൾ, പൊതുവഴികളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ആ വൃത്തിബോധം മറന്നുപോകുന്നു. നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികളും വളരുന്നത്

ഒരു കുട്ടി പൊതുസ്ഥലത്ത് മാലിന്യം ഇടുമ്പോൾ അത് തിരുത്തേണ്ട ബാധ്യത മാതാപിതാക്കൾക്കുണ്ട്. അവിടെയാണ് നമ്മൾ പരാജയപ്പെട്ടു പോകുന്നത്.

​ഇനി വരുംതലമുറയെയെങ്കിലും കൈപിടിച്ചുയർത്തണം

നമ്മൾ വരുത്തിയ തെറ്റുകൾ നമ്മുടെ കുട്ടികളും ആവർത്തിക്കരുത്. അവരെ നല്ല ശീലങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് വീട്ടിൽ നിന്നും തന്നെയാണ്.

​മാതൃകയാവുക: നമ്മൾ റോഡിലേക്ക് മാലിന്യം വലിച്ചെറിയാതിരുന്നാൽ മാത്രമേ കുട്ടികളും അത് പഠിക്കൂ.

പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക: മിഠായിത്തോലോ കുപ്പിയോ കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ഡസ്റ്റ്ബിൻ കാണുന്നത് വരെയോ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ എത്തുന്നത് വരെയോ അത് ബാഗിലോ കയ്യിലോ സൂക്ഷിക്കാൻ കുട്ടികളെ ശീലിപ്പിക്കുക.

​പൊതുസ്വത്ത് നമ്മുടേതാണ്: വീട് പോലെ തന്നെ നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ നാടും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണെന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക.

ഒരു ചിന്ത:

വഴിയോരങ്ങൾ ആരുടെയും ചരട്ടുകുട്ടകളല്ല. കടന്നുപോയ തലമുറയ്ക്ക് വന്ന തെറ്റുകൾ തിരുത്തി, വരുംതലമുറയെ എങ്കിലും ഈ മോശം ശീലങ്ങളിൽ നിന്ന് കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. നാളത്തെ നല്ലൊരു നാളേക്ക് വേണ്ടി നമ്മുടെ കുട്ടികളെ ഇന്ന് തന്നെ നല്ല ശീലങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങാം.

​കെട്ടുറപ്പില്ലാത്ത വാക്കുകളും തകരാത്ത പെൺകരുത്തും: ഒരു കല്യാണാലോചനയുടെ കഥ

 

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കല്യാണാലോചനകൾ വരുമ്പോൾ മിക്കപ്പോഴും കേൾക്കാറുള്ള ചില സ്ഥിരം പല്ലവികളുണ്ട്—"അവനെ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാം", "അടിപൊളി സ്വഭാവമാണ്", "നിന്റെ മോൾക്ക് ഭാഗ്യമാണ്" എന്നൊക്കെ. എന്നാൽ ഈ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിച്ച 'ഭാഗ്യ'ങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ എത്ര വലിയ ചതിക്കുഴികളാണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് പലരും തിരിച്ചറിയുന്നത് വൈകിയാണ്. എന്റെ അയൽപക്കത്തെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ അടുത്തിടെയുണ്ടായ ഒരു സംഭവം, കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാഠമാണ്.

​കള്ളങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയ ആലോചന

​ചെക്കന് 25 വയസ്സേ ഉള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവർ ആലോചനയുമായി വന്നത്. എന്നാൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ സത്യം പുറത്തുവന്നു—അവന് 28 വയസ്സുണ്ട്! പ്രായത്തിൽ തുടങ്ങിയ ആ കള്ളം അവിടെയൊന്നും അവസാനിച്ചില്ല.

​"നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം പ്രിയങ്കരനാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ ചെക്കനെ സത്യത്തിൽ പുറത്താരും കാണാറുപോലുമില്ലായിരുന്നു. വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാത്ത, ആരോടും ഇടപഴകാത്ത ഒരാൾ. നിക്കാഹ് പോലും കഴിയാതെ, വെറുമൊരു വാക്കുറുപ്പീരിന്റെ പുറത്ത് അവൻ ആ കുട്ടിയോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നത്.

​മാനസിക പീഡനവും 'സൈക്കോ' സ്വഭാവവും

​കല്യാണം ഉറപ്പിച്ച പെൺകുട്ടിയോട് ഒരു പ്രതിശ്രുത വരൻ സംസാരിക്കേണ്ടത് സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയുമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ നടന്നത് മറിച്ചായിരുന്നു.

​പഠനം മുടക്കാനുള്ള ശ്രമം: "കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പഠിക്കാനോ ചിലവിനോ പൈസ ചോദിക്കരുത്, ഒരുമിച്ച് ചോറുണ്ണാമെന്ന് വിചാരിക്കണ്ട" എന്നൊക്കെയായിരുന്നു അവന്റെ ഭീഷണി.

​സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കൽ: ഒന്നിനും സമ്മതിക്കാതെ, പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള പെരുമാറ്റം.

​നിയന്ത്രണങ്ങൾ: നീ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ 'ലോക്ക്' ആകും എന്ന് പറഞ്ഞ് മാനസികമായി തളർത്താൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.

​ഒരു സൈക്കോയെപ്പോലെയുള്ള അവന്റെ സംസാരം കേട്ട് ആ കുട്ടി ആദ്യം ഭയന്നുപോയി. ഉമ്മച്ചിയെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി അവൾ എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി മിണ്ടാതിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടം എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു, പക്ഷേ അന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

​അമ്മയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും കരുത്ത്!

​അനിയത്തിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഒടുവിൽ അവൾ സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞു. അവൻ അയച്ച വോയിസ് റെക്കോർഡുകൾ അമ്മയുടെ സഹോദരനെ കേൾപ്പിച്ചപ്പോൾ അവരും ഒറ്റസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "ഈ ബന്ധം വേണ്ട!"

​പിന്നീട് ആ അമ്മ കാണിച്ച ധൈര്യമാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹൈലൈറ്റ്. അവന്റെ ഫോൺ കോൾ ലൗഡ് സ്പീക്കറിലിട്ട് അവർ അവനോട് പറഞ്ഞു:

​"പൊന്നുമോനെ, നിന്നെ കണ്ടിട്ടല്ല ഞങ്ങൾ ഇവളെ വളർത്തിയത്. ഇവളുടെ തന്തയും തള്ളയും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഇവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കും. നീ ഇനി ഈ ഫോണിലേക്ക് വിളിക്കേണ്ട!"

​അവിടെയും തീർന്നില്ല, അവന്റെ അമ്മയെ വിളിച്ച് അവർ കൃത്യമായി മറുപടി നൽകി: "നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് ആലോചിച്ചതാണ്, ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് വന്നതല്ല. നിങ്ങളെ മകൻ ഗൾഫിൽ നിന്നും നാട്ടിൽ വന്നാൽ നല്ലൊരു ഡോക്ടറെ കാണിച്ച് ചികിത്സ കൊടുക്ക്."

​ഇന്ന് അവൾ പറക്കുകയാണ്, സ്വന്തം ചിറകുകളിൽ!

​ഒരു ദുരന്താമായി മാറുമായിരുന്ന വിവാഹബന്ധത്തിൽ നിന്നും കൃത്യസമയത്ത് രക്ഷപെട്ട ആ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് എയർപോർട്ട് മാനേജ്മെന്റ് പഠിക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ സങ്കടമില്ല, പകരം തിളക്കമാർന്ന ഒരു ചിരിയുണ്ട്. സന്തോഷമുണ്ട്.

​ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടത്:

കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും, പങ്കാളിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ എന്തെങ്കിലും അസ്വാഭാവികത തോന്നിയാൽ പെൺകുട്ടികൾ അത് തുറന്നുപറയാൻ മടിക്കരുത്. മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ വിശ്വസിക്കുകയും അവർക്ക് പിന്തുണ നൽകുകയും വേണം. ഒരു തെറ്റായ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണ്, ധൈര്യത്തോടെ ആ ബന്ധം വേണ്ടെന്ന് വെക്കുന്നത്!

​തക്കസമയത്ത് ബുദ്ധിയും ധൈര്യവും കാണിച്ച ആ കുടുംബത്തിനും, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ചിറകുവിടർത്തുന്ന ആ മിടുക്കി കുട്ടിക്കും എല്ലാവിധ ആശംസകളും!

​ആശുപത്രി വരാന്തകളിലെ ‘ക്യൂ’ വിശേഷങ്ങളും നമ്മൾ ശീലിച്ച മൗനങ്ങളും

 

ഒരു ഗവൺമെന്റ് ആശുപത്രിയിൽ പോയിട്ടുള്ള ആർക്കും അവിടുത്തെ നീണ്ട ക്യൂവിലുള്ള കാത്തുനിൽപ്പ് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കില്ല. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം മകളുടെ അലർജിക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ വേണ്ടി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഫാർമസിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ കണ്ട ചില കാഴ്ചകളും ഉണ്ടായ ചില തർക്കങ്ങളും എന്നെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ചിന്തിപ്പിച്ചത്.

​ഫാർമസിക്ക് മുന്നിൽ പാമ്പുപോലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വരി. ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവിക്കുന്ന രോഗികളും, പ്രായമായ മുത്തശ്ശന്മാരും മുത്തശ്ശിമാരുമൊക്കെ ആ വരിയിൽ ഒരടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഇവിടെയാണ് നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ചയുള്ളത്—അവിടെ ഒട്ടനവധി മരുന്ന് വിതരണ കൗണ്ടറുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഭൂരിഭാഗവും അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്! വെറും രണ്ട് കൗണ്ടറുകളിലൂടെ മാത്രമാണ് നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾക്ക് മരുന്ന് വിതരണം ചെയ്യുന്നത്.

​"ഇത്രയും കൗണ്ടറുകൾ ഇവിടെ കാലിയായി കിടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, ഇതിലൊക്കെ ആളുകളെ ഇരുത്തി മരുന്ന് കൊടുത്താൽ ഈ ജനങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് വേഗം തീരുമായിരുന്നില്ലേ?"

​എന്റെ തൊട്ടടുത്തുനിന്ന ആളോട് ഞാൻ സ്വാഭാവികമായും ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചുപോയി. കാരണം, പ്രായമായവർ നിൽക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ ചുമരിലേക്ക് ചാരി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച അത്രമേൽ സങ്കടകരമായിരുന്നു. എന്നാൽ കേട്ടുനിന്നയാൾ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ മൗനം പാലിക്കുകയേ ചെയ്തുള്ളൂ. നമ്മൾ ജനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഈ വ്യവസ്ഥിതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയി എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ മൗനം.

​പക്ഷേ, എല്ലാവരും അങ്ങനെ മൗനം പാലിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ക്യൂ ഫ്രണ്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചില പ്രായമായ ചേട്ടന്മാർ ഈ താമസം കണ്ട് ചോദ്യം ചെയ്യാനും ഒച്ചയിടാനും തുടങ്ങി. അവർക്ക് നിൽക്കാൻ വയ്യാത്തതിന്റെയും, സിസ്റ്റത്തിന്റെ പരാജയത്തോടുള്ളതുമായ ദേഷ്യമായിരുന്നു അത്.

​പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത്: "ഒന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നൂടെ?"

​ആ ചോദ്യം കേട്ടതും പ്രതികരിച്ച ചേട്ടൻ നൽകിയ മറുപടി വളരെ കൃത്യമായിരുന്നു: "ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ജനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ പ്രതികരിക്കേണ്ടടത്ത് പ്രതികരിക്കണം!"

​അതോടെ അവിടെ വലിയൊരു വാക്ക് തർക്കമായി. നിശ്ശബ്ദരായി സഹിക്കാൻ തയാറായവരും, ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരും തമ്മിലുള്ള തർക്കം. പ്രായമായവർ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ട് കണ്ടതുകൊണ്ട് എനിക്കും അവിടെ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല, ഞാനും ആ ചർച്ചയിൽ പങ്കുചേർന്നു.

​നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്:

​ചോദ്യം ചെയ്യൽ കുറ്റമാണോ?

നമ്മൾ കൃത്യമായി നികുതി അടയ്ക്കുന്ന പൗരന്മാരാണ്. ഒരു ഗവൺമെന്റ് സംവിധാനത്തിൽ നിന്ന് മാന്യമായ സേവനം ലഭിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ അവകാശമാണ്. മണിക്കൂറുകളോളം ക്യൂ നിൽക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, കൗണ്ടറുകൾ കാലിയായി ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ഒരു കുറ്റമല്ല, മറിച്ച് പൗരബോധമാണ്.

​ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് നമ്മൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്?

"പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ മിണ്ടാതെ നിൽക്കൂ" എന്ന് പറയുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പോരായ്മകളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് ഒച്ചവെച്ച ആ പ്രായമായ മനുഷ്യർ കാരണമായിരിക്കും നാളെ അവിടെ പുതിയൊരു കൗണ്ടർ കൂടി തുറക്കാൻ അധികൃതർ നിർബന്ധിതരാകുന്നത്.

​മാനുഷിക പരിഗണന എവിടെ?

നടക്കാൻ വയ്യാത്തവർക്കും, പ്രായമായവർക്കും മരുന്ന് വാങ്ങാൻ പ്രത്യേക ക്യൂവോ അല്ലെങ്കിൽ വേഗത്തിൽ മരുന്ന് നൽകാനുള്ള ക്രമീകരണമോ ഉണ്ടാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

​ആശുപത്രികളിൽ ജനങ്ങൾ വരുന്നത് സന്തോഷം കൊണ്ടല്ല, കഷ്ടപ്പാട് കൊണ്ടാണ്. അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഓരോ മിനിറ്റിലെയും താമസം അവരുടെ വേദന ഇരട്ടിയാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. പ്രതികരിക്കുന്നവരെ തരംതാഴ്ത്തി കാണാതെ, അവർ ഉന്നയിക്കുന്ന ആവശ്യങ്ങളിലെ ന്യായത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ നമ്മൾ ശീലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് മൗനങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്.

​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ പങ്കുവെക്കുക.